Art of Life by Consciousness in movies - van Anne Best

Knetter

2009-09-12T23:19:00.002+02:00

Familiefilm waarin de negenjarige Bonnie graag een broertje zou willen, maar in plaats daarvan een olifant van haar moeder krijgt.

Synopsis:De negenjarige Bonnie Wolk woont samen met haar moeder Lis en haar oma. Ze zijn helemaal gek van olifanten. Lis is wel een heel lieve maar geen gewone moeder. Soms is ze heel druk en vrolijk, en dan weer heel somber. Gelukkig is oma altijd in de buurt om een oogje in het zeil te houden. Als oma een ongeluk krijgt, staan Bonnnie en Lis er met z'n tweeën voor. Lis leert Cees kennen en Bonnie hoopt dat nu haar grootste wens uitkomt: een broertje of zusje erbij! Maar Lis denkt hier anders over en vindt dat je beter een huisdier kunt nemen. Om Bonnie te verrassen neemt Lis op een dag een wel heel bijzonder huisdier mee: een olifant!

Martin Koolhoven ('De grot', 'Het schnitzelparadijs') werd door scenarioschrijfster Mieke de Jong ('Lepel') gevraagd om de familiefilm 'Knetter' te regisseren. Hij stemde daarmee in, omdat het verhaal van Bonnie en haar moeder hem diep raakte. Koolhoven was voor de hoofdrol op zoek naar een meisje dat zowel kwetsbaar als stoer was, en uiteindelijk bleek Jesse Rinsema perfect. 'Knetter' is haar speelfilmdebuut. Voor de rol van Bonnie's moeder Lis had Koolhoven meteen Carice van Houten in gedachten. Hij had Van Houten al twee keer eerder geregisseerd (in 'Suzy Q' en 'AmnesiA') en hij vond haar erg geschikt voor de rol van jonge "hollen-of-stilstaan-moeder". 'Knetter' is de officiële openingsfilm van Cinekid 2005.

Familiefilm
Cijfer 8

De trailer

Il y a longtemps que je t'aime

2009-07-19T20:27:00.002+02:00

Il y a longtemps que je t'aime

Mijn beoordeling van de film: omdat ik altijd een cijfer geef aan de films die ik kijk (ik heb ook daar een weblog voor, jaja) geef ik nu een cijfer, de film krijgt van mij een 9.
De karakters werden echt super goed gespeeld en neergezet, de twijfel om te delen van de oudere zus, de onvoorwaardelijke liefde van de jongere zus, een gevoel zoals ik dat ken, want al zou een van mijn loved-ones een moord plegen dan nog zou ik blijven houden van de persoon die hij of zij is, en ik zou willen luisteren naar het verhaal hoe die tot deze daad is gekomen.
De ontknoping, zo je dat al zo kan noemen, wordt in de loop van de film een beetje duidelijk, je gaat begrijpen wat er is gebeurd, je kan je er in verplaatsen, misschien zou je het ook wel gedaan hebben ....

De film is een aanrader. Ik heb ademloos gekeken, ik was in goed gezelschap, en kon het ook na afloop delen, we hebben allebei een traantje moeten wegpinken, niet van sensatie, maar van ontroering.

***

I've Loved You So Long

Regie Philippe Claudel Genre drama
Tijdsduur 120 minuten
Jaar 2007
Acteurs Kristin Scott Thomas, Elsa Zylberstein, Serge Hazanavicius, Laurent Grévill, Frédéric Pierrot, Claire Johnston, Catherine Hosmalin, Jean-Claude Arnaud, Olivier Cruveiller, Mouss
Samenvatting
Vanaf het moment dat Juliette vanwege moord de gevangenis in moet, verbreekt de familie het contact met haar. Dat geldt ook voor haar zus Léa, met wie ze altijd erg close is geweest. Wanneer ze na vijftien jaar vrijkomt, besluit Léa die inmiddels getrouwd is en twee kinderen heeft, haar in huis op te nemen. Het blijkt niet eenvoudig alle voorbijgaande jaren van vooroordelen, angst en afwezigheid te overbruggen. Want kennen we werkelijk diegene met wie we ooit zo close waren? Compenseert bloedverwantschap alle scheidingen? En hoe kunnen we de ander duidelijk maken wat diegene voor ons betekent en hoeveel en waarom we diegene missen

Recensie
De film begint op een vliegveld waar Juliette (Kristin Scott Thomas) na haar voorwaardelijke vrijlating wacht op haar jongere zuster Lea (Elsa Zylberstein). Lea heeft Juliette vijftien jaar niet gezien. Juliette heeft een moord gepleegd en al die jaren dat zij in de gevangenis heeft gezeten is er geen contact geweest. Beide vrouwen zijn zeer gespannen, zij spreken nauwelijks meer woorden dan het uitwisselen van een paar beleefdheden. Elke verwijzing naar wat er gebeurd is blijft achterwege. De lucht is geladen en de spanning voelbaar.

Lea is benaderd door een sociaal werkster en heeft zich bereid verklaard Juliette na haar vrijlating voorlopig onderdak te bieden. Lea is inmiddels getrouwd met Luc (Serge Hazanavicius) en heeft twee adoptiekinderen. Lea wil werken aan een herstel van de vroegere nauwe relatie tussen hen.

Alles wat er in het verleden is gebeurd blijft echter min of meer onuitgesproken. Juliette is in de gevangenis gehard en voelt zich - doordat er al die jaren geen contact is geweest - in de steek gelaten. Zij reageert heftig en afwijzend op echte toenaderingspogingen. Wat er precies is gebeurd, blijft in eerste instantie een duister geheim, maar het moet een zware misdaad zijn geweest die het praten erover eigenlijk onmogelijk maakt. De zusters zijn door de lange scheiding eigenlijk complete vreemdelingen voor elkaar geworden.

Het besluit om haar in huis te nemen is geheel gebaseerd op een verzoek van een sociaal werkster. Juliette laat weten dat het van haar ook niet had gehoeven. Ze is zeer teruggetrokken en geeft er de voorkeur aan haar tijd vrijwel in afzondering door te brengen. De echtgenoot van Lea heeft met tegenzin toegestemd in de situatie en ziet haar eigenlijk liefst zo snel mogelijk weer vertrekken. Lea doet haar best de emotionele band met haar zuster weer te herstellen, dit gaat uiterst moeizaam. De twee jonge dochters van Lea raken echter gesteld op de nieuwe tante. Zij wisten niet van haar bestaan. Waar is deze tante al die jaren geweest? Op dat onderwerp rust een taboe dat als een zwaard van Damocles boven de hele situatie hangt. Het oudste dochtertje stelt die vragen echter op onbevangen wijze, zich niet bewust van het verleden.

Lea heeft als lerares veel contacten met collega's die regelmatig over de vloer komen en die zich ook afvragen waarom zij deze zuster nooit eerder hebben kunnen ontmoeten. Juliette ontdooit langzaam door de contacten met de kinderen en met Michel (Laurent Grévill), een collega van Lea. Michel is een eveneens in zichzelf teruggetrokken man. Het verleden van Juliette blijft haar voortdurend parten spelen in haar terugkeer in de maatschappij. Het gebeurde is natuurlijk onbespreekbaar. Eigenlijk zitten alle personages met hun eigen schuldgevoelens en op hun eigen wijze opgesloten in hun verleden.

Kristin Scott Thomas speelt als Juliette een geweldige rol. Enerzijds een fragiele en door het leven aangeslagen vrouw, maar tegelijkertijd met een sterke wil om door te gaan. Ook Elsa Zylberstein speelt - net als de overige acteurs - overtuigend. Beide vrouwen zetten zich in om hun relatie te herstellen en vooral de wijze waarop dit is vormgegeven is magnifiek. In ingetogen en gevoelvolle dialogen tasten zij het verleden af, halen zij herinneringen op die soms uiterst pijnlijk zijn, maar die ook leiden tot een soort hergeboorte van de vroegere goede en nauwe band die hen verbond. Alle karakters worden mooi uitgediept, waarbij vooral de oudste dochter van Lea een sterke en overtuigende inbreng heeft in het verloop van de ontwikkelingen.

Het onderwerp en het verloop van de ontwikkelingen draagt alle risico in zich om er een tearjerker van te maken. Dit is door regisseur Philippe Claudel op magnifieke wijze vermeden. De ontwikkelingen zijn puur en zuiver uitgewerkt, hoe afschuwelijk de daad van Juliette ook mag zijn geweest. Alle gevoelens en beweegredenen komen door het ingenieuze scenario subliem tot wasdom. De cameravoering is prima en het verhaal ontwikkelt zich langzaam en zorgvuldig. Het scenario heeft diverse goed in het geheel passende zijlijnen naar bijvoorbeeld een politieofficier die haar tijdens haar voorwaardelijke vrijlating moet begeleiden. Waarom Juliette tot haar dramatische daad is gekomen blijft tot het einde geheim. Uiteindelijk komen alle stukjes van de puzzel op de juiste plek bijeen en leidt dit voor beide zusters naar een bevrijding en verlossing van de last van het verleden.

Een warme en ontroerende film over twee sterke vrouwen die een zwaar en belastend verleden weten te verwerken. Ontroerend, ingetogen, en bij tijden indringend. Uitstekende muzikale ondersteuning. Een juweeltje, niet te missen!
Rob Veerman

*

Vera Drake 2004

2009-07-05T00:27:00.001+02:00

Verenigd Koninkrijk / Frankrijk / Nieuw-Zeeland
Drama
125 minuten

geregisseerd door Mike Leigh
met Imelda Staunton, Philip Davis en Peter Wight

Vera Drake woont met haar man Stan en hun volwassen kinderen Sid en Ethel in het Londen van 1950. Ze zijn niet rijk, maar wel gelukkig en een hecht gezin. Vera is werkster in verschillende huizen, Stan is monteur in de garage van zijn broer. Sid werkt als kleermaker en Ethel werkt in een fabriek voor gloeilampen. Maar de goede Vera heeft een geheim dat ze met niemand uit haar naaste omgeving deelt. Ze helpt, zonder daarvoor betaling te ontvangen, jonge vrouwen bij het beëindigen van zwangerschappen. Als een van die meisjes na een abortus ziek wordt en in het ziekenhuis terechtkomt, stelt de politie een onderzoek in. Het onderzoek brengt hen bij Vera.

zaterdag 4 juli, 22:40 uur op TV (Nederland 2)

Loving Annabelle

2008-05-01T22:48:00.001+02:00

Simone Bradley is een lerares op een katholieke kostschool. Op een dag arriveert Annabelle, een nieuwe leerling met een nogal rebels gedrag, op de kostschool. Hoofd van de kostschool, de strenge Mother Immaculata, geeft Simone de taak om Annabelle onder de duim te houden. Maar op de één of andere manier lukt het Simone, die zelf nogal in de knoei zit met haar relatie, niet om Annabelle af te remmen. Ze begint langzamerhand te ontdekken dat ze gevoelens krijgt voor de 17 jarige studente.

2008-04-15T23:04:00.000+02:00

Verschillende teksten van internet over die film

2008-04-09T22:25:00.000+02:00

Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring

Drama, filmhuis
Te zien vanaf (première): 21-03-2004

Duitsland, Zuid-Korea, 2003, dolby digital, kleur, 103 min.

Productie: Korea Pictures, LJ

Films, Pandora Filmproduktion GmbH/Karl Baumgartner, Seung-jae Lee

Scenario: Ki-duk Kim, Camera: Dong-hyeon Baek Montage: Ki-duk Kim Kostuums: Min-Hee KimRegie: Ki-duk KimMet: Yeo-jin Ha, Jong-ho Kim Yeong-su Oh, Jae-kyeong Seo, Young-min Kim

Pitch: Niemand is immuun voor de kracht van de seizoenen en hun jaarlijkse cyclus van geboorte, groei en verval.

Een oudere monnik leert zijn leerling harde levenslessen in een indringende bespiegeling over de cyclische aard van het bestaan.
Bijzonderheden: Grote winnaar van de Internationale Filmfestivals van San Sebastian en Locarno. (2003).

De Zuid-Koreaanse regisseur Ki-Duk Kim is bij velen bekend als maker van gewelddadige films met een radicale en vaak schokkende visie op de Koreaanse samenleving. Mensen die bij The Isle afhaakten, kunnen onbevreesd de filmzaal instappen voor deze serene en adembenemende meditatie over de essentie van het leven.Aanloop: Ki-Duk Kim (Noord-Korea, 1960) won in 1995 de Korea Film Commission Award voor het beste scenario voor "Jaywalking". Kim debuteerde in 1996 als regisseur met Crocodile. In 2000 brak hij internationaal door met het omstreden The Isle. Ook maakte hij Bad Guy (2001) en Address Unknown (2001).

Wat zei de geschreven pers:
De berg op met boeddhaDe prachtige tekens in het hout; de puppy, de haan, de kat en de slang op het vlot; de cirkel van het leven - je kunt erbij denken wat je wilt. De fraaie maar lege beelden zeggen vooral dat Kim Ki-Duk het licht heeft gezien. Hij wel.Bron: Jan Pieter Ekker in Cinema.nl

Verpletterend mooie seizoenenDe symboliek (...) ligt er misschien dik bovenop, maar Kim Ki-duk weet zijn publiek er in die overdonderende lokaties feilloos van te overtuigen.Bron: Bas Blokker in NRC Handelsblad

Niemand is immuun voor de kracht van de seizoenen en hun jaarlijkse cyclus van geboorte, groei en verval. Een oudere monnik leert zijn leerling harde levenslessen in een indringende bespiegeling over de cyclische aard van het bestaan.

Wij dachten dat die dieren die in de verschillende seizoenen op de tempel leefden misschien voor de jaren stonden; jaar van de haan etc. Het waren chronologisch: hond, haan, kat, slang en schildpad. Maar ik weet er ook het fijne niet van...Ik vond het iig een enorme ervaring; ik was nog nooit zo meegenomen in de prachtige beelden van een film. Het begin was een beetje wennen, maar na afloop had ik het gevoel alsof ik uit een warm bad stapte.

Spring, summer, fall, winter…and spring (Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom) Regie: Kim Ki-Duk Rating 4,5/5 Kim Ki-Duk neemt de kijker mee in een boeddhistische trance met prachtige beelden en simpele lessen. Het verhaal speelt zich af in een pittoresk vallei met een meer en een drijvende tempel, waarop een boeddhistische monnik en zijn leerling wonen. Het verhaal wordt verteld aan de hand van de verschillende seizoenen uit de titel met fikse sprongen ertussen. Ieder seizoen begint met een Koreaans teken van het seizoen, waarna de deur naar het meer opent en het verhaal begint: In Spring maken we kennis met de oude monnik en zijn leerling. Het valt meteen op dat er weinig wordt gesproken en het verhaal grotendeels wordt verteld door de prachtige beelden van de natuur en de drijvende tempel. De oude monnik en de jonge leerling leven in een soort van vreedzame coëxistentie; een boeddhist mag immers niet gehecht raken aan het aardse. De spoiler over de levensles van de jonge leerling zal ik niet geven zoals vrijwel alle andere recensenten deden. In Summer als de jonge leerling een adolescent is geworden, komt een moeder haar zieke dochter afleveren zodat zowel haar lichaam als ziel gezuiverd kunnen worden in de mooie natuur. Natuurlijk zorgt zij ervoor dat de hormonen van de jongen zich gaan verzetten tegen zijn celibataire bestaan. In Fall komt de leerling als volwassen man terug en is als de roerige stormende herfst. De oude man, de rust zelve, weet de man weer tot bedaren te brengen. Uiteindelijk nemen de twee afscheid van elkaar. In Winter komt de leerling als oudere man terug naar het vallei en de vastgevroren tempel. Hier hervindt hij zijn rust weer en hij bezint zich over de voorafgaande seizoenen. Totdat op een dag een klein jongetje wordt afgeleverd door een anonieme moeder. En dan is de cirkel rond: het is weer Spring. Een oude monnik en een jonge leerling… De monnik en de jonge leerling worden door verschillende acteurs gespeeld in de verschillende seizoenen/ jaren. Ook regisseur Kim Ki-Duk speelt de leerling (in Fall). Het spel van allen is sober, maar door de sfeer van de film is dit alleen maar beter. Het is eerst even wennen aan het trage tempo en de minimale dialoog. Maar al vrij snel zit je als kijker erin en als de film is afgelopen, heb je het gevoel alsof je ontwaakt uit een diepe meditatie. De film is sterk opgebouwd; het tempo wordt heel rustig opgebouwd met als hoogtepunt Fall, waarna het tempo weer rustiger wordt. De terugkeer der seizoenen beschrijft de wederkerigheid in het leven en de relatie van de mens met de natuur. Dit wordt op zo’n mooie manier verbeeld in de film, dat ik deze film aan iedereen kan aanraden.

A young boy lives in a small floating temple on a beautiful lake, together with an elderly master who teaches him the ways of the Buddha. Years later the boy, now a young man, experiences his sexual awakening with a girl who has come to the temple to be healed by the master. The youth runs away to the outside world but his lust turns his life into hell, so he returns to the lake temple to find spiritual enlightenment.

Spring, summer, fall

2008-04-09T22:22:00.000+02:00

De televisie stond toen nog aan op nederland 2. Er begon een Zuid-Koreaanse film, “Spring, summer, fall”.
Bij mij staat de tv soms aan, omdat ik in het voorbijgaan meestal de meest verrassende beelden opvang (na middernacht staat de tv dan ook niet op een commerciele zender, want die beelden zijn niet verrassend, op zondagochtend staat de tv vaak aan op nederland 3, want de kindertv is verrassend, ik hou van films zoals Polleke, Marieken en Scandinavische kinderfilms enzo, en Vrije geluiden of de Boeddhistische omroep zendt iets interessants uit).
De Zuid-Koreaanse film was heel verrassend en hij was pas om 2 uur afgelopen, ik was ontzettend gefascineerd door wat ik zag. De eerste beelden maakten me vol afgrijzen nieuwsgierig naar de afloop van de scene.
Ik zag een jongetje van een jaar of zeven, hij liep in een prachtige omgeving, een mooie natuur, zoals die in Zuid-Korea te vinden zal zijn.
Hij liep een ondiep vijvertje in en ving een visje, even later zag ik hem vol leedvermaak lachend een touwtje om het lijf van de vis binden. Hij liet de vis met het touwtje weer vrij in het water, en toen zag ik tot mijn schrik dat er een steen aan het touwtje vastzat, de vis kwam maar moeizaam vooruit.
Mijn eerste neiging was om het beeld weg te zappen, voor mij als vegetarier en iemand die actief anti dierenleed is, was het te erg om naar te kijken, toch werd ik geprikkeld om te willen zien waarom deze scene was gemaakt, wat was de bedoeling hiervan? Het jongetje, gekleed in een grijze pij, liep verder en ik zag hem zoekend rondkijken, plotseling glimlachte hij, hij dook ergens op af en ik zag dat hij een kikker had gevangen. Even later zag ik dat hij een touwtje om het lijf van de kikker bond, en hij liet de kikker vrij in het water en ook aan het touwtje om de kikker zat een steen, waardoor de kikker maar langzaam vooruit kwam, hij kon nergens opspringen of weer uit het water komen.
Toen liep het jongetje weer op het land en keek zoekend rond, hij ving een slang, bond er een touwtje om met een steen. De slang wilde snel wegkruipen, maar door de steen ging dit niet goed, de steen bleef achter andere steentjes haken en trok de slang dan weer terug.
Het volgende beeld was dat ik zag dat er een man naar het jongetje had staan kijken. Bij wat hun huis was, volgde een gesprek tussen de man en het jongetje. Er was weinig geluid in de film tot nu toe, dan alleen een achtergrondmuziekje. Het jongetje had op zijn rug een steen die was vastgebonden met een touw. Hij huilde en zei dat het erg zwaar was, dat hij zo niet kon lopen.
De man zei: is het niet zo dat je een vis hebt gevangen en een touw met een steen aan hem hebt bevestigd, waardoor de vis niet goed vooruit komt? Ja meneer, zei het jongetje in het Zuid-Koreaans.
En is het niet zo, dat je een kikker een touw met een steen hebt omgebonden, waardoor hij niet gemakkelijke vooruit komt? Ja meneer, antwoordde het jongetje.
En heb je ook bij een slang een steen vastgebonden, waardoor die niet vooruit komt? Ja meneer.
De man zei daarop: ga deze dieren verlossen, en als je dat hebt gedaan, zal ik jou verlossen.
En als een van hen dood zal zijn gegaan, zal je een steen voor hem dragen in je hart voor de rest van je leven.
Het jongetje ging op zoek naar de dieren, hij vond ze stuk voor stuk en zag dat ze dood waren gegaan, hij huilde bij elk van hen.
Hij groeide op.
Toen kwam er een vrouw bij hen logeren in deze natuurlijk rustige omgeving om beter te worden van de een of andere ziekte. Hij werd verliefd op de vrouw, en zij op hem, ze hadden sex met elkaar en hij vroeg zich af en sprak dat uit, wat dit was dat er met hem was gebeurd, want hij vreesde niet meer te kunnen leven als hij haar niet zou blijven zien.
De oude man kwam er achter dat zij met elkaar gingen, hij vroeg: ben je beter geworden, waarop zij antwoordde dat zij inderdaad hersteld was van haar ziekte.
De oude man zei: dan is het een goed medicijn geweest. Hierop stuurde hij weer terug naar waar ze vandaan was gekomen. De jongen, die inmiddels een jongeman was geworden, huilde en bad. Maar hij kon het niet verdragen en reisde achter haar aan. Midden in de nacht verdween hij.
Het was zomer.
Een tijd later las de oude man een berichtje in de krant, er stond een foto bij. Het berichtje ging over een man die op de vlucht was, omdat hij zijn vrouw had vermoord.
De oude man bereidde zich voor op de ontvangst van de jongeman.
Een dag later arriveerde hij.
De oude man zei: waarom ben je weggegaan? De jonge man antwoordde: ik hield van haar.
De oude man vroeg: waarom heb je haar gedood? De jonge man antwoordde: ze verliet mij voor een andere man. Hij werd heel kwaad, toen er hij alles weer in gedachten kreeg.
De oude man zei: Wat ons dierbaar is, is ook dierbaar voor anderen.
Hij droeg de jonge man op te boeten, zij wisten beiden dat hij door de politie gehaald zou worden en dat hij de doodstraf zou kunnen krijgen.
De oude man beval hem te bidden, tijdens zijn bidden sloeg de oude man de jongen met een stok, net zolang tot de jongen niet meer kon staan, toen bond hij hem met een touw dusdanig dat de jongen met vastgebonden handen en benen in een gebogen houding aan het plafond hing. Het touw was verder vastgemaakt van het plafond naar beneden en onder het touw brandde een kaars, waardoor het touw zou worden doorgebrand.
Toen dat gebeurde viel de jongen op de grond. De oude man zei: je doodt makkelijk, maar bent moeilijk te doden.
Toen schilderde de oude man tekens op het houten terras, heel veel Koreaanse tekens.
Hij droeg de jongen op om deze met het mes, het moordwapen, uit te kerven.
In de verte kwamen twee mannen van de politie aan, de oude man liet hen naderen, de jongen wilde zich gaan verdedigen, maar de oude man, zei: waar wacht je op? Ga door met je opdracht.
Dus de jongen ging door met het uitkerven van de tekens. De mannen vroegen: hoelang gaat het duren? En de oude man antwoordde: tot morgenvroeg.
De jonge man ging de hele nacht door, bij het licht van een kaars, kerfde hij alle tekens uit in het hout. Toen hij klaar was viel hij om, in slaap. Terwijl hij sliep verfden de oude man en de twee politiemannen alle tekens in kleuren, en toen dat klaar was, maakte de oude man de jongen wakker. Hij zei: het is tijd.
Hij werd meegenomen. Het werd winter.
De oude man leefde alleen verder. Toen zijn tijd gekomen was, maakte hij een brandstapeltje op zijn boot, haalde de stop uit de bodem van de boot, hij ging op de brandstapel zitten en stak deze aan en zo stierf hij.
Toen de jongeman zijn tijd had uitgezeten, kam hij terug, hij trof niemand aan, met een heleboel rituelen leek het alsof hij afscheid nam van de oude man, hoewel die er niet meer was.
Op een dag kwam er een vrouw met een huilend klein jongetje. De vrouw had haar gzicht verborgen in een doek, ze huilde. Het jongetje bleef bij de man. De vrouw vluchtte over het ijs en viel in een wak en verdronk.
De man deed weer boete, hij had een boeddhabeeld en een kleine molensteen, de molensteen bond hij aan een touw en deed dat om zijn middel. Met deze twee zware dingen maakte hij een lange tocht, hij sleepte de steen achter zich aan. Het was lente. Toen eindigde de film.

Fucking Åmål

2008-04-02T00:26:00.000+02:00

Fucking Åmål (1998)
Alternatieve titel: Show Me Love
Zweden / DenemarkenDrama / Romantiek89 minutengeregisseerd door Lukas Moodysson met Alexandra Dahlström, Rebecka Liljeberg en Erica Carlson

Åmål is een onooglijk provinciestadje waar nooit iets gebeurt en de jongeren zich te pletter vervelen. De 16-jarige, lesbische Agnes voelt zich eenzaam en slaagt er niet in een stabiele vriendenkring op te bouwen. Zelf kijkt ze vooral op naar haar klasgenote Elin die de jongens rond haar vingers draait, maar ook daar op uitgekeken is geraakt. Agnes' wereld stort in wanneer uitgerekend Elin haar op haar verjaardagsfeestje vernedert om indruk te kunnen maken op haar oudere zus Jessica. Maar daar heeft Elin, die gefascineerd raakt door Agnes' moed, achteraf spijt van. Er volgt een langzame toenadering tussen de twee.

As it is in heaven - Zweedse filmhuisfilm

2008-03-30T16:50:00.000+02:00

Zondagmiddag werd ik gebeld door Mirjam over een film “As it is in heaven”, maar het was mijn thuiszitzon-dag, niet aankleden en alleen maar in huis bezig zijn. We zijn maandagavond gegaan. Het is een Zweedse film over een beroemde dirigent, die door een hartaanval geveld, stopt met zijn werk en anoniem terugkeert naar zijn geboorteplaats. Anoniem, omdat iedereen hem wel kent als dirigent, maar men weet niet dat hij als jongetje in dat plaatsje heeft gewoond. Hij wordt gevraagd te komen luisteren naar het plaatselijke amateurszangkoortje van de kerk en hij raakt erg bij hen betrokken, hij gaat hen begeleiden en het niveau wordt beter, bovendien heeft het gevolgen voor de leden van het koortje. Het roept allerlei gevoelens op bij de verschillende mensen, die je bij elke scene steeds beter leert kennen, alsof je zelf in het koor mee zingt. Het koor wordt door hem gestimuleerd om ieder voor zich zijn eigen stemgeluid te zoeken. Dit resulteert in therapeutische bijeenkomstjes, ontspannen, maar ook met ontladingen, uitingen van lang weggestopte gevoelens en gedachten. Het lijkt of elk van de leden een vlucht in zijn of haar ontwikkeling doormaakt en dichter bij zichzelf komt. Hij schrijft een liedje voor een van hen, een vrouw, over vrij zijn en jezelf zijn. Heel gevoelig en mooi is dat liedje. Deze vrouw wordt thuis door haar echtgenoot mishandeld, en het zingen van dit liedje alleen al is een bevrijding. Zelf leert hij liefdesgevoelens herkennen, eerst schromend, voor de blonde Lena, die zo lijkt het eerst, steeds een ander vriendje heeft. Lena ziet engelenvleugels bij iemand, als deze binnenkort overlijdt, en ze schrikt er van dat ze het ook bij hem ziet. Ze beleven samen de passie van de liefde. Als een van de leden van het koor, dat inmiddels is uitgegroeid tot een grotere groep wegens onverdeeld succes en enthousiasme, hen heeft aangemeld voor een zangwedstrijd voor koren in Oostenrijk, ontstaan er allerlei gemengde gevoelens en ook hiermee wordt heel openend omgegaan, de mensen, die je in al hun apartheid en uniekzijn leert kennen, hebben uitbarstingen en uiten hun onzekerheid, terwijl zij eerder alleen maar gewoon hun leventje leidden. Het is duidelijk dat ieder dichter bij zichzelf staat en van daar uit contact maakt met de anderen. Natuurlijk heeft ook dit weer effect, en een positief effect, op het zingen. Ze stralen van tijd tot tijd en vooral als ze zingen. De dirigent, die dus met zijn werk gestopt was om gezondheidsredenen, was steeds als een kind zo blij. Het was zo mooi om te zien hoe hij zijn emoties ontdekte, die hij in zijn leven niet heeft durven tonen, hoe hij zelf verbaasd was om die en door die emoties. Hoe hij zichzelf ging leren fietsen en hoe hij terwijl hij bij het fietsen Lena dan ontmoette, zo schromend en voorzichtig, reageerde op de gevoeligheden en gevoelens die er gebeurden en ontstonden. Op de avond van het optreden is hij op de fiets onderweg en moet hij zich haasten om op tijd te zijn. Dit is teveel voor zijn gesteldheid en als hij aangekomen in het gebouw, de trap op strompelt, gaat er van alles door je heen, want je hoopt, ik denk niet alleen ik, maar ook de andere mensen die de film voor het eerst zien, dat hij niet doodgaat, ondanks de voorspelling van Lena, en je hoopt dat hij het optreden haalt. Hij stort in de toiletruimte in elkaar en komt daarbij met zijn hoofd tegen de radiator. Hevig bloedend uit een gapende wond aan zijn slaap zakt hij tegen de muur en blijft zo zitten. Door een luchtkoker in het plafond, die in verbinding staat met de concertzaal, hoort hij de mensen op het podium. Het publiek is onrustig en ongeduldig, omdat hij er nog niet is, en omdat ze willen dat men begint met zingen. Een van de leden van het koor, begint zijn unieke geluid, een voor een vallen de anderen in, het is een prachtig geluid van boventoonzingen, het geluid draait boven hen en raakte me in mijn diepste binnenste. Ook de mensen uit het publiek beginnen mee te zingen en op het laatst zingt iedereen zijn eigen specifieke geluid. De tranen liepen over mijn wangen, zonder geluid, hooguit met een snik. Een geluid: as it is in heaven, zo mooi, zo prachtig hemels. Toen het afgelopen was, tijdens de aftiteling was er wel nog het liedje dat de vrouw gezongen had. En ik zat daar tot het einde van de aftiteling, net als de andere mensen uit de bioscoop, het was totaal stil, niemand stond nog op en ook ik wou en kon niet opstaan. Ik wou blijven huilen zonder geluid, het was zo’n sterke emotie, zo iets dieps en zuivers dat er bij mij geraakt is. De film is echt een aanrader, omdat hij ook een mooi en lief verhaal heeft, maar vooral omdat er zoveel gevoeligheden in voorkomen, die op een eenvoudige manier worden getoond. Zoals bijvoorbeeld Lena, die eigenlijk voor iedereen lief is, waardoor ze de indruk wekt, dat ze “het” met iedereen doet. En de vrouw van de dominee, die zo sterk is, zo’n sterke vrouw en zo trouw aan haar zelf en aan haar man. Mooie film.

Beoordeling: 8
Gradatie: Gevoelige film
Genre: Geen familiefilm
Doelgroep: Meer iets voor mensen die zich betrokken voelen

A way of life - Britse cultfilm

2008-03-30T16:44:00.000+02:00

Groot Brittannië
Drama 91 minuten geregisseerd door Amma Asante met Stephanie James, Oliver Haden en Brenda Blethyn
Leigh-Anne is een gefrustreerde tienermoeder uit Cardiff (Zuid-Wales). Ze woont met haar baby Rebecca in een deprimerende flat, terwijl de vader in de gevangenis zit. Na de zelfmoord van hun moeder en mishandeling door hun vader, zijn Leigh-Anne en haar broertje Robbie op zichzelf aangewezen. Gevoed door wrok, haat en onzekerheid proberen ze samen met twee vrienden het hoofd boven water te houden. Geweld, diefstal en drugs bepalen het uitzichtloze bestaan van deze vier tieners, die bungelen aan de onderkant van de Britse samenleving. Het enige waar Leigh-Anne nog voor leeft, is haar dochtertje. Ze clasht daarbij met Rebecca's oma (Brenda Blethyn, o.a. 'Secrets & Lies') die beter voor het kind denkt te kunnen zorgen. Als Leigh-Anne haar Turkse buurman, die een goede relatie heeft met zijn dochter Julie, ziet praten met haar sociaal werkster is ze zó paranoia, dat ze denkt dat ze Rebecca van haar af willen pakken. Gevoelens van racisme en jaloezie zorgen voor de tragische climax van dit indrukwekkende sociale drama ...

Beoordeling: 8
Gradatie: Moeilijke film
Genre: Geen familiefilm
Doelgroep: Meer iets voor mensen die zich betrokken voelen

Filmhuisfilm

2008-03-30T16:43:00.000+02:00

Ieder jaar worden er overal in de wereld weer ontzettend veel mooie films gemaakt. Veel van die films worden niet uitgebracht in de bioscopen. Er wordt vaak wat minder publiciteit aan gegeven en ze zijn meestal met een wat kleiner budget gemaakt dan de grote "kaskrakers". Om deze "arthouse" films toch het publiek te geven dat ze verdienen worden ze in de vele Filmhuizen die Nederland rijk is, vertoond.

Cultfilm

2008-03-30T16:41:00.000+02:00

Cultfilm
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Een cultfilm is een film die een kleine maar betrokken groep fans aantrekt of een film die vele jaren populair is gebleven door de toewijding van een kleine groep van volgelingen. In veel (maar niet alle) gevallen betreft het een film die weinig succes behaalde bij de originele première, of slechts een kleine distributie kende. Ook is het zo dat niet alle cultfilms op die manier zijn bedoeld door de makers, wel hebben ze vaak onverwachte of controversiële elementen. Doordat cultfilms vaak in eerste instantie weinig succesvol zijn volgt de waardering meestal pas nadat de films is uitgebracht op video, DVD of na vertoningen op televisie. Films in een andere taal dan Nederlands of Engels worden in Nederlandse videotheken en winkels ook vaak tot de cultfilms gerekend, maar zijn dat in principe lang niet altijd.

Film

2008-03-30T16:27:00.000+02:00

Film (cinematografie)
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Een film of rolprent is een verhaal dat wordt uitgebeeld in een serie snel opeenvolgende stilstaande beelden. De snelheid waarmee de beelden worden geprojecteerd (24 beelden per seconde) is zodanig dat deze beelden mede door de nawerking van elk beeld op het netvlies een vloeiende en continue beweging lijken te vormen. De bijbehorende kunstvorm wordt cinematografie genoemd. Film is oorspronkelijk uitsluitend bedoeld om in de bioscoop vertoond te worden, maar de term werd en wordt ook voor veel andere toepassingen van bewegend beeld gebruikt.